|
|
Röportaj: Sımeon De La Torre | Fotoğraf: Will At Big Rocket | Derleyen: Sezin Toplar
|
 |
|
|
Cenaze İşleri Müdürü
Six Feet Under dizisi, cenazelerin farklı bir yüzüyle tanıştırmıştı bizi. Cenaze törenlerinin öncesinde olanlar, ailelerin ilginç istekleri, cenaze yöneticisinin yaşadıkları...
Cenaze yöneticisi Peter Linford, bu işe nasıl başladığını, değişik törenleri ve başından geçenleri anlatıyor.
Öncelikle şunu sormak istiyorum: Bir insan cenaze yöneticisi olmaya nasıl karar verir?
Genellikle insanlar bir şekilde kendilerini bu işin içinde bulurlar ya da zaten aileleri yıllardır bu işi yapıyordur. Benimki biraz daha farklı gelişti. Ben bu konuda Tanrı'yı suçluyorum. Rahip olmak için doğuştan yetenekli olduğumu düşünüyordum ve bu yolda bir sürü eğitim gördüm, dersler aldım. Tam yolun sonuna gelmişken, bu işin bana göre olmadığını fark ettim. Biraz uzaklaşıp kendimi izledim, seçeneklerime karar verip, artıları ve eksileri tarttım. Ve hayat beni buraya getirdi.
Çok ilginç! Peki ortamlarda, partilerde yeni insanlarla tanıştırılırken çekiniyor musunuz?
Pek sayılmaz. Böyle durumlarda genellikle iki senaryo oluyor. Bazen muhabbetin içine ediliyor -kusura bakmayın böyle söylediğim için-, bazen de insanlar inanılmaz etkileniyor. En sık karşılaştığım tepki ise: "Bu işi nasıl yaptığını anlayamıyorum!" Mesela ben eşimle tanıştığımda da bu işi yapıyordum ve onun bu konuyla hiçbir sorunu olmadı. Ama kız kardeşlerinden birisi, oldukça garip bulmuştu...
Ölülerle uğraşmak aşırı depresif olmuyor mu?
Duruma göre değişiyor. Eğer ilgilendiğiniz kişi, uzun ve mutlu bir yaşam sürmüş biriyse, bir kutlama yapıyormuş gibi hissediyorum. Ama tam tersi olduğunda, mesela toprağa verilecek kişi bir çocuksa, moralim çok bozuluyor ve çok üzülüyorum. İşe ilk başladığımda, beraber çalıştığım çocuklardan biri "Bu iş seni değiştirecek" demişti ve sahiden de öyle oldu. Bu iş insana ilginç bir bakış açısı kazandırıyor. İşimizi gerçekten ciddiye alıyoruz. Arada sırada bizim de yaptığımız espriler oluyor konuyla ilgili, ama bunların hiçbiri işimize duyduğumuz saygıyı değiştirmiyor. Asıl güzel olan şey de bu sanırım.
Sizin cenazeniz nasıl olacak?
Bu konu hakkında düşünmemeyi tercih ediyorum. İster istemez düşündüğümde de, aklıma ailem geliyor... O yüzden en iyisi bu fikre hiç bulaşmamak.
Garip eşyalarla gömülmek isteyen insanlar var mı?
Valla bir tabutun içine Guinness koymuşluğum var! Veya garip kıyafetler giydirdiklerimiz oldu. Mesela tuttukları takımın renklerinde kıyafetler giyenler oldu. Aslında ben bunu garip bulmuyorum, çünkü belli ki tuttukları takım onlar için çok önemliymiş. Ama çoğunlukla, insanlar günlük kıyafetleriyle gömülüyorlar.
Cenaze arabası dolu olduğunda, geçmemeniz gereken bir hız limiti var mı?
Cenaze arabasını genellikle 40 km. gibi bir hızla kullanıyoruz. Bunun doğru ve aynı zamanda o kişiye karşı saygılı bir davranış olduğunu düşünüyoruz. Her şeyden önce, insanlar bize saygı duyuyorlar. Gerçi şöyle şeyler de gelebiliyor insanın başına. Mesela bir gün trafikte genç bir kadın bizi solladı ve arkasından hareket çekti. Cenazeye karşı hiçbir saygısı olmayan insanlar da var anlayacağınız ve böyle insanlara sinir oluyorum. Aynı şekilde yolda çalışan işçilerin yanından da geçiyoruz ve hepsi kenara çekilip, şapkalarını çıkararak saygıyla karşılıyorlar bizi. O anlarda işime inancım daha da güçleniyor.
|
|
|
|
|
|
|
|
